Vanochtend stond ik in de woonkamer toen er een mevrouw de stoep op liep naar onze (voor) tuin. Naast haar liepen een paar kindjes. Ze keek en wees en ik dacht: het lijkt wel of ze komt voor de sneeuwklokjes.

Toen opeens kwam er nog een kindje vanachter de conifeer tevoorschijn, en toen nog één en nog één, en heel rustig kwam er nog één aan geschuifeld en nog één, en nog één en nog één. Achteraf zag ik dat ze allemaal een lang touw vast hielden. Zo konden ze elkaar niet kwijt te raken.

Wonderlijk zag het er uit al die langzaam vanachter de conifeer tevoorschijn komende peutertjes. Rustig ging dat zo door net zo lang tot er een héél groepje peutertjes voor onze tuin stond die allemaal naar de sneeuwklokjes keken die de juf aan wees.

 

 

Het zag er bijzonder uit al die peutertjes die met hun neus onze kant op stonden en die met aandacht naar de bloemetjes keken omdat ze begrepen van de juf dat het bijzonder was om de bloemetjes te zien.  

Toen juf door had dat wij binnen het wonderlijke groepje peutertjes aan het aanschouwen waren, keken de peutertjes op en toen werd het flink zwaaien natuurlijk!

 

Wist je dat een sneeuwklokje zichzelf naar beneden kan werken?

Van het weekend heb ik toch maar mee gedaan aan de tuinvogeltelling. Eerst maar eens het voederhuisje een beetje schoongemaakt en gevuld, nog wat eten opgehangen en zaden gestrooid. Ik ben tegenwoordig niet zo erg bezig met voederhuisjes schoonmaken en ophangen. Door tijdgebrek, doordat het te koud is om met water aan de slag te gaan en om nog wel meer redenen. 

Hoewel ik iedere dag nog wel even met de vogels bezig ben is dat niet meer zo lang en intensief als het wel eens geweest is. Ik voer wel iedere dag op de grond, vandaar dat de vogeltjes die hier al langer komen me vaak kennen en ik met sommigen persoonlijk contact heb. Als ik de vogeltjes roep komen er meestal wel een paar vogels aanvliegen. Meestal de duiven, die dan even hardop roepen dat er eten is. De roodborst luistert altijd aandachtig naar me en kijkt me diep in de ogen om te zien of ik iets lekkers voor haar heb. Ze let ook op mijn houding.

De manier waarop Vogeltje praat, je aankijkt en erbij staat spreekt immers boekdelen...

(vinden de vogeltjes)

 

De merels kennen mij natuurlijk nog het beste, omdat ik daar altijd een band mee heb gehad. Helaas was mijn beste vriendje verdwenen, sinds vorig jaar ( eind december) had ik hem niet meer gezien. Ik heb zaterdag flink wat afgeroepen door de tuin en de merels bleven maar meeroepen. Misschien dat ze het toch aan mijn merelvriendje hebben doorgebriefd dat ik actief was/dat het roepen van de andere merels toch tot mijn merelvriendje is doorgedrongen als hij wat verder weg zat. Even had ik het idee dat hij weer voor me zat, maar ik keek hem wel enigszins verward aan... <<Hoe kan het nou dat ik je niet met zekerheid herken! zei ik. >> Hij keek een beetje anders, er straalde wat minder vanzelfsprekendheid uit zijn ogen. Erge honger had hij ook niet, hij at wel een paar rozijnen maar ging daarna ook meteen weer weg. Er komen hier de laatste tijd wel meer verschillende mannetjesmerels dus misschien ben ik daardoor ook wat verward. Zeker weten doe ik het niet dat mijn merelvriendje nog leeft en dat hij het was, maar ik hoop dat hij toch nog weer terugkomt, want ik mis hem heel erg. Hij voelde zich misschien niet meer echt prettig hier, door de vele andere merels die hier zitten sinds de sneeuw en doordat de merel uit de voortuin nu vindt dat zij hier nu mag wonen.

De eerste keer dat ze ''mij'' en mijn voer had ontdekt door achterom te gaan was ze zo super trots en blij! Haar koppie ging fier en blij omhoog, omdat ze vond dat ze een fantastische ontdekking had gedaan. Normaal hield ze me vanuit de voortuin in de gaten als we in de woonkamer zaten, maar hier, hier achter kon je Vogeltje ook zien!

Dit zijn de vogeltjes die ik gezien heb tijdens mijn half uurtje tellen met de vogeltjes.

 

zaterdag 23 januari 2010

 

 

Over een paar dagen is weer de tuinvogeltelling. Dus wie zin heeft...

 

 

Ik weet nog niet of ik mee doe, ben niet zo lekker nu en mijn vogelvriendje komt niet meer op bezoek, dus die mis ik erg. Ik heb geen idee of hij weggegaan is omdat het zo druk is met andere merels in de tuin of dat hij misschien zelfs geraakt is door vuurwerk, maar ik mis hem wel nogal. Nou maar hopen dat hij nog terug komt.