Even een update van hoe het hier gaat... Helaas ben ik nu even niet zo vrolijk. Mijn pc is gecrashed en ik ben wat foto's kwijt van de vakantie, juist de foto's van de kwikstaartjes (zoals diegene hieronder). Daarnaast baal ik dat ik dit jaar minder soorten vogels zie en wijt ik dat aan het kappen van bomen en neerzetten van gebouwen vlakbij ons, waardoor ik vermoed dat de natuurlijke corridor is gestremd voor de vogeltjes en er minder vogels zitten die houden van bomen. Beetje verdrietig dus. Er werd al regelmatig een boom gekapt, maar nu waren het er veel meer. Vreemd genoeg eten de vogeltjes die er wel zijn, de oren van mijn hoofd en dat zonder vorst. Ik heb gewoon nog voer moeten bij kopen en als het zo doorgaat kan ik dat wel bijna weer.... Er zijn nu meer vogeltjes van dezelfde soort. Vooral pimpelmezen zie ik meer en de mussen die eten nu ook meer lijkt het wel.  Er zitten heel vaak wel 6/7 pimpel en koolmezen tegelijk in de tuin. ( en in de voortuin komen ze ook nog...)

Ook werkt mijn pc nog niet naar behoren, ik kan er nog maar weinig op doen (wel internetten), maar veel dingen die op een oude back-up stonden zijn nog niet teruggezet. Dus als je niets hoort, weet je waar het aan ligt... het gaat allemaal nog niet zo makkelijk met de pc. Daarnaast ben ik ook nog eens ziek, dus het schiet niet op.

Mijn merelvriendinnetje die hier al enkele jaren zit, heeft al een enkele maanden last van een ontstoken oog en dat wordt steeds erger. Ook niet echt leuk om naar te kijken, lekker confronterend, maar ja, ik moet wel, want ze wil graag dat ik haar aankijk en eten geef. Ik weet niet of ze het nog wel vol zal houden de komende weken, het is wel heel erg nu. Ze doet me de hele tijd er aan denken dat er altijd twee kanten aan dingen zitten, want als je haar aan de ene kant ziet en alleen haar ene oog, lijkt ze doodziek en aan het eind van haar latijn, het oog zit meestal dicht, doet pijn. Als je haar echter vanaf de andere kant ziet en haar andere oog ziet, is ze springlevend en zie je in haar ogen een schittering. Lekker confronterend. Voor mijn gevoel zit er niet veel afstand tussen leven en dood. Mijn merelvriendinnetje jaagt iedereen weg, aan de ene kant goed dat ze dat nog kan, andere merels die er slecht aan toe waren, hadden niet meer zo'n pit. Aan de andere kant voelt het ook wel een beetje als een wanhoopsdaad. Ze gedraagt zich nogal robuust. Hup vleugels opgezet en borst naar voren <wegwezen jij> en daar sprint ze dan bijna als een vuurpijl over de grond achter de andere merels aan. Ze heeft het echt druk en ik vraag me af of zoveel energie verliezen wel goed is voor haar... sinds ze zo jaagt gaat het slechter met haar oog. Of het ging slechter met haar oog en daardoor wilde ze liever maar iedereen wegjagen... wat is er eerder hè, het kip of het ei.

Vorige week had ik niet zo'n zin om mee te doen aan de tuinvogeltelling, maar ik heb toch nog maar even geteld.

 

 

De vogeltjes die gedurende een half uur in de tuin een hapje kwamen eten waren:

 

Koolmees 4

Heggenmus 1

vink 3

groenling 2

boomkruiper 1

huismus 7

spreeuw 2

pimpelmees 3

merel 1

roodborst 1

turkse tortel 1

 

De groeten aan iedereen en tot schrijfs op de weblog.

 

Vogeltje

 

 

Sometimes you get stuck in the web of life.

It's worthless. Nothing to do about it.

It's useless, not even a spider to eat you

You want to move, but you are bound

you are hungry, but there's no food to find

you are thirsty, but there's nothing to drink

You just see you are not the only one that has been captured

and get bored by seeing the same view the whole day all around.

 

groetjes van Vogeltje

Het is de botanische tuin in Utrecht waar Vogeltje is geweest. Als je goed kijkt op de eerste foto van mijn eerste logje zie je nog net een gebouw van de universiteit van Utrecht tussen de takken door. Het andere herkenbare was het naambordje wat Rob ontdekte. De planten en bomen zijn echter wel planten en bomen die in de bergen en op rotsen groeien.

 

Hij groeit in grote getalen in gezelschap van ondoordringbaar struikgewas (maquis) en op droge hellingen in het Middellandse- Zeegebied.

 

De botanische tuin in Utrecht ligt in de Uithof. Het hoogste punt ligt circa 12 meter boven het niveau van de Fortgracht. De rotstuin is gemaakt op de remises van fort Hoofddijk. Fort Hoofddijk is in 1877-1879 ten oosten van Utrecht  gebouwd als onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie.

Bij militaire inundaties is het de bedoeling het land onder water te zetten en het waterpeil zo te kiezen dat het gebied noch begaanbaar, noch bevaarbaar is.
De Hoofddijk vormde al sinds de middeleeuwen een hoger onderdeel in het landschap, dat moest worden verdedigd omdat het niet zoals het omliggende landschap onder water gezet kon worden. Fort Hoofddijk werd als een tussengelegen voorziening gebouwd om te voorkomen dat er vijandelijkheden vanuit De Bilt en Zeist gepleegd konden worden.

 

Een groot voordeel  bij het maken van de rotstuin was dat allerlei hoogteverschillen al aanwezig waren. In 1963 werd begonnen met de aanleg. Toch moest nog 2100 ton rots uit de Ardennen aangevoerd worden om de Rotstuin te vervolmaken en 'aan te kleden'. Omdat de stenen soms verzakken of nieuwe stukken aangelegd worden, zijn nog regelmatig extra rotsblokken nodig.

In het voorjaar is het zeker de moeite waard om de rotstuin te bezoeken, als vele planten in bloei staan. 

 

   

 

 

Een tijdje na het bezoeken van de botanische tuin in Utrecht, heb ik de hortus in Amsterdam bezocht.
Persoonlijk vind ik de hortus in Amsterdam wat sfeervoller/knusser en hij doet wat ouder aan. Hij is wel  kleiner. De rotstuin in Utrecht en de ligging rondom het fort tref je echter niet in Amsterdam en vind ik juist wel bijzonder in Utrecht. Dat je vanuit de tuin min of meer de ''skyline'' van de Uithof ziet maakt het aan de ene kant wat minder, aan de andere kant voelde het ook bijzonder. Toen ik op dit bankje zat voelde het goed dat zoiets bestaat temidden van een druk gebied omgeven door snelwegen.